فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٤٤٤ - سرگین
وجه ياد شده پيدا مىكند، در صورتى كه حقى شرعى و نزد عقلا داراى ارزش مالى باشد، از درآمد كسب او به شمار رفته و پس از محاسبه ارزش مالى آن در كنار ساير درآمدهاى به دست آمده، خمس افزون بر مئونه سال را پرداخت مىنمايد.(٥)
سركشى --> طغيان
سركه
سركه: مايع ترش به دست آمده از مواد گوناگون، بويژه انگور و خرما.
از آن در بابهاى طهارت، نكاح و اطعمه و اشربه سخن گفتهاند.
در روايات متعدد از سركه تعريف و به خوردن آن سفارش شده است. از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله نقل شده كه فرمود: سركه خوب خورشى است و خانوادهاى كه از آن برخوردارند، فقير نمىشوند.(١)و نيز از آن حضرت نقل شده كه فرمود: خداوند و فرشتگان او به سفرهاى كه در آن سركه و نمك باشد درود مىفرستند.(٢)
مستحب است غذا خوردن با سركه آغاز گردد و با آن پايان يابد و يا بانمك شروع و با سركه ختم شود.(٣)
مستحب است تازه عروس در هفته نخست عروسى از خوردن سيب ترش و سركه خود دارى كند.(٤)
تبديل شراب(--> خمر)به سركه، كه در اصطلاح به آن انقلاب( -->انقلاب)گويند، موجب پاكى و حليّت آن مىشود.(٥)
سرگين
سرگين: فضله چارپايان، بويژه دامها.
از احكام آن در بابهاى طهارت، تجارت و اطعمه و اشربه سخن گفتهاند.
طهارت:سرگين چارپايان حرام گوشت نجس است. سرگين چارپايان