فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٢٨٩ - زن
زنان مىتوانند قبل از طلوع فجرِ روز عيد از مشعر به سمت منى كوچ كرده و شبانه جمره عقبه را ـ كه بايد روز عيد رمى شود ـ رمى كنند.(٢٥)
تراشيدن سر (حلق) اختصاص به مردان دارد و بر زنان تقصير( -->تقصير)متعيّن است.(٢٦)
جهاد:جهاد ابتدايى(--> جهاد)بر زنان واجب نيست و جهاد زن ـ بنابر آنچه در روايات آمده ـ نيكو شوهردارى كردن است.(٢٧)
در جنگ با كفّار، كشتن زنان و كودكان، جز در حال ضرورت ـ مانند جايى كه كفّار زنان را سپر خود قرار داده(--> سپر انسانى)يا پيروزى بر كفّار متوقف بر كشتن آنها باشد ـ جايز نيست؛ هرچند در نبرد به جنگجويان كمك كنند؛(٢٨)ليكن به اسيرى گرفتن آنان جايز است.(٢٩)
از زنان كتابى(--> اهل كتاب)جزيه(--> جزيه)گرفته نمىشود.(٣٠)
بازگرداندن و تحويل دادن زنانى كه از سرزمين كفر به سرزمين اسلام هجرت كرده و اسلام آوردهاند، به كفّار جايز نيست و چنانچه بازگرداندن آنان در قرارداد آتش بس شرط شده باشد، شرط باطل و به تصريح برخى، موجب بطلان قرارداد آتش بس نيز خواهد شد.(٣١)
تجارت:غناى زن در عروسى براى زنان و گرفتن اجرت بر آن بنابر قول منسوب به مشهور جايز است(٣٢)( -->غناء).
حجر:علاوه بر نشانههاى بلوغ، مشترك ميان زن و مرد، همچون روييدن موى زهار و خروج منى، بنابر قول مشهور، بلوغ دختر با كامل شدن نه سال قمرى محقق مىشود. حيض و باردارى كاشف از بلوغاند نه علت آن(٣٣)( -->بلوغ).
نكاح:بر زن حرام است خود را براى نامحرم بيارايد.(٣٤)واجب است زن تمامى بدن خود، جز صورت و دستها ازسر انگشتان تا مچ را از نامحرم بپوشاند. دروجوب پوشاندن صورت و دستها از سر انگشتان تا مچ و نيز قدمها اختلاف است(٣٥)(-->پوشش).
كفّارات:چيدن موها در مصيبت بر زن حرام و به قول مشهور، موجب ثبوت كفّاره مىباشد(--> چيدن). همچنين است خراشيدن صورت و كندن مو.(٣٦)