مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٨٩ - در ترجم١٧٢٨ احوال شاه نعمتالله وَلیّ
جعفر بن محمّد الباقر علیهماالسّلام است[١] ـچنانکه خود در اشعاری که سروده
است بیان کرده است[٢]ـ امّا چون در اشعار نام جعفر را به کار نبرده
است و لفظ
[١]ـ طرائق الحقائق، ج ٣، ص ١:
«اما اتصال جسمانی تا خاتم انبیاء و سرور اولیاء [صلوات الله علیهما] بر این نهج است:
هو شاه نورالدّین سیّد نعمتالله بن عبدالله بن محمّد بن عبدالله بن کمالالدّین یحیی بن هاشم بن موسی بن جعفر بن صالح بن محمّد بن جعفر بن الحسن بن محمّد بن جعفر بن محمّد بن اسماعیل بن أبیعبدالله جعفر الصادق بن محمّد الباقر بن زین العابدین بن الحسین سبط الرسول و ابن علی زوج البتول [علیهم صلوات الله].»
[٢]ـ طرائق الحقائق، ج ٣، ص ١، به نقل از دیوان شاه نعمتالله ولی:
|
نعمتاللهیَم و ز آل رسول |
محرم عارفان ربانی |
|
|
قرةالعین میر عبدالله |
مرشد وقت و پیر نورانی |
|
|
پدر او محمّد آن سیّد |
که نبودش به هیچ رو ثانی |
|
|
باز سلطان اولیاء جهان |
میر عبدالله است تا دانی |
|
|
پیر کامل کمال دین یحیی |
سید مسند مسلمانی |
|
|
پدرش هاشم است و جد موسی |
مادرش شاهزاده سامانی |
|
|
دیگر آن جعفر خجسته لقا |
روح محض و لطیف روحانی |
|
|
سید صالح است و احمد نام |
جمع میبود از پریشانی |
|
|
پس محمّد بود که نزد همّت او |
مختصر بود عالم فانی |
|
|
باز جعفر که بود عالیقدر |
کان احسان و بحر عرفانی |
|
|
پس حسن پس محمّد آن سید |
روح بخشد گه سخن رانی |
|
|
پادشاه ممالک دانش |
جعفر اکبر است خاقانی |
|
|
میر محمّد که بندگان درش |
در جهان یافتند سلطانی |
|
|
شاه سادات سید اسماعیل |
آفتاب سپهر سلطانی |
|
|
أبیعبدالله آنکه روح امین |
گفت او را که جمله را جانی |
|
|
باز امام محمّد باقر |
مخرب کفر و دین را بانی |
|
|
پدر او علی ابن حسین |
آنکه زین العباد میخوانی |
|
|
باز امام به حق حسین شهید |
نور چشم علی عمرانی |
|
|
آن وصی رسول و یار خدا |
والی ملکت سلیمانی |
|
|
آنکه باشد در مدینۀ علم |
کوری خارجی و مروانی |
|
|
بیستم جدّ من رسول خداست |
آشکارست و نیست پنهانی |