مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٨٠

چو مستان به هم مهربانی کنیم

دَمی بی‌ریا زندگانی کنیم

بگیریم یک‌دم چو باران به هم

که اینک فتادیم یاران به هم

مُغنّی سحر شد خروشی برآر

ز خامانِ افسرده جوشی برآر

که افسردۀ صحبت زاهدم

خرابِ می و ساغر و شاهدم

بیا تا سری در سرِ خُم کنیم

من و تو، تو و من همه گم کنیم

سرم در سرِ می‌پرستانِ مست

که جز می فراموششان هرچه هست

بزن ناخن ناله‌ای بر دلم

دمارِ کدورت برآر از گِلم

بده ساقی آن آب آتش خواص

کزین هستیَم زود سازد خلاص

مگو تلخ و شور آب انگور را

که روشن کند دیدۀ کور را

به من عشوه‌ای چشمِ ساقی فروخت

که دین و دل و عقل را جمله سوخت

مرا چشم ساقی چو از هوش بُرد

چه کارم به صاف و چه کارم به دُرد

کدورت کِشی از کفِ کوفیان

صفا خواهی اینک صفِ صوفیان

چو گرم سماعست هر یوسفی

حریفانِ صوفی، ندیمان کفی

تکلّف بود مستی از مِیْ شدن

خوشا بی‌خود از نالۀ نِیْ شدن

خراباتئی سویِ مسجد مشو

بهشتی، به دوزخ برابر مشو

فزون از دو عالم تو در عالمی

بدینسان چرا کوتهیّ و کمی

چه افسرده‌ای؟ رنگِ رندان بگیر

چرا مرده‌ای؟ آب حیوان بگیر

ازین دین به دنیافروشان مباش

به جز بندۀ‌ باده‌نوشان مباش

چه درمانده دلق و سجاده‌ای

مکش بارِ محنت بِکش باده‌ای

مکن قصّۀ زاهدان هیچ گوش

قدَح تا توانی بنوشان و نوش

حدیث فقیهان برِ ما مکن

ز قطره سخن پیش دریا مکن

که نور یقین از دلم جوش زد

جنون آمد و بر صفِ هوش زد

قلم بشکن و دور افکن سَبَق

بشویان کتاب و بسوزان ورق