مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٤٥ - ردّ صاحب

و اللّتی که می‌خواهد حمل بر صحت کند، او را به جنون و انسلاب عقل دربارۀ أمیرالمؤمنین نسبت می‌دهد.

و سیّد محسن جبل عاملی نیز می‌گوید (علی ما نَقَل عنه الأمینی):

«و فی طبعه شذوذٌ، و فی مؤلفاته خبطٌ و خلطٌ من المغالاة لا موجبَ له ولا داعیَ إلیه، و فیه شیءٌ من الضّرر و إن أمکن أن یکونَ له محلٌ صحیح[١].[٢]»

أقول: مرحوم امینی در الغدیر،[٣] جلد ٧، صفحه ٣٣، شعر حافظ‌رجب را نقل نموده و در صفحه ٣٦ از او تجلیل و تحسین می‌کند و می‌گوید: کلمات او مادون فضائل مولی أمیرالمؤمنین است؛ و کلمات سیّد محسن امین را ردّ می‌کند.[٤]

ردّ صاحب روضات شیخ احمد أحسائی را به أبلغ وجهٍ بعد ما مَدَحَه و مَجَّدَه فی نفس ترجُمَته

[روضات الجنّات طبع حروفی، جلد ٣، صفحه ٣٤٢؛ و طبع سنگی، جلد ١] صفحه ٢٨٦:

«و لایذهَبْ علیک غِبَّ[٥] ما ذکرتُه لک کلَّه أنّ منزلةَ ذلک الشیخِ المقدَّم من هذه

[١]ـ اعیان الشّیعة، ج ٦، ص ٤٦٦.

[٢]ـ [جهت اطلاع بیشتر پیرامون این مطلب به روح مجرّد، ص ٤١٥ مراجعه شود. ضمناً ترجمه عبارت فوق در همین مصدر این‌گونه آمده است:

«در طبع حافظ رجب برسی شذوذ است، و در مؤلَّفاتش خبط و خلط است، و مقداری از غلوّ دیده می‌شود که موجب و داعی‌ای نبوده است آنها را بیاورد، و در آن مقداری از ضرر است؛ گرچه ممکن است برای آن نوع گفتار، محمل صحیحی فرض نمود.» (محقّق)]

[٣]ـ الغدیر، ج ٧، ص ٤٦.

[٤]ـ جنگ ٥، ص ١٣٩ و ١٤٩.

[٥]ـ [لسان العرب: غِبُّ‌: کل شیء عاقبته. (محقّق)]