مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٧٩ - کَما تَدینُ تُدانُ

«هرّ را از برّ تمیز نمی‌دهد، مأخوذ از مثل عربی: ”ما یعرف هِرًّا من بِرٍّ“. هرّ آواز خواندن گوسفند، و بِرّ صوت زجر آن است. و نیز گفته‌اند: هرّ گربه و برّ کلاکموش باشد.

تمثال:

(باباطاهر)

(شبستری)»[١]

کَما تَدینُ تُدانُ

در ارشاد القلوب دیلمی، طبع اعلمی بیروت، جلد ١، صفحه ١٤١، در ضمن سؤال أبی‌ذرّ از رسولالله صلّی الله علیه و آله آورده است:

«و عن أبی‌ذرّ (ره) أنه قال: یا باغِیَ العِلمِ، قَدِّمْ لِمَنامِکَ بَینَ یَدَیِ اللهِ [تعالی] فَإنَّکَ مُرتَهَنٌ بِعَمَلِکَ! کَما تَدِینُ تُدانُ.»

در المنجد گوید:

«دانَه یَدِینه دَینًا: أعطاه مالًا إلی أجَلٍ و أقرضه فهو دائنٌ و ذاک مَدِینٌ و مَدْیونٌ؛ ـ الرّجلُ: استقرض و صار علیه دَیْنٌ فهو دائن؛ ـ فلانًا: جازاه.

دانه ـِ دِیْنًا: مَلِکه. استعبده حَمَلهُ علی ما یکره.[٢]»[٣]

[١]ـ‌ جنگ ٧، ص ٣٧٣ الی ٣٧٤.

[٢]ـ [مرحوم علاّمه طهرانی ـ قدّس سرّه ـ از سه استعمال «دان یدین» به نحو گزینشی مواردی را آورده‌اند، ولی در المنجد هر سه استعمال آمده است. (محقّق)]

[٣]ـ جنگ ١٣، ص ٨٠ و ٨٢.