مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٦٦ - کلمات أبی یزید بسطامی به نقل از

کما یبجّل الکبیرَ، و ینبسط من الخاملِ مثلَ ما ینبسط من النَّبیهِ. و کیف لاَ یهُشّ و هو فَرحانٌ بالحقّ و بکلّ شیء؛ فإنّه یری فیه الحقَّ. و کیف لا یُسوِّی [یُستوی] و الجمیعُ عنده سواسیةٌ أهلُ الرّحمةِ قد شغلوا بالباطلِ.“[١]» ـانتهی.[٢]و[٣]

[کلمات أبی‌یزید بسطامی به نقل از حلیة الأولیاء]

کلمات أبی‌یزید بسطامی که در حلیة الأولیاء، جلد ١٠، صفحه ٣٤ نقل شده است:

١. لیس العَجَبُ مِن حُبّی لک و أنا عبدٌ فقیرٌ، إنّما العَجَبُ مِن حُبّک لی و أنت مَلِکٌ قدیرٌ!

٢. غَلِطْتُ فی إبتدائی فی أربعة أشیاءَ: توهّمتُ أنّی أذکُرُه، و أعرِفُه، و اُحِبُّه، و أطلُبُه؛ فلمّا انتَهَیتُ رأیتُ: ذکرَه سَبَقَ ذکری، و مَعرفَتَه سَبَقَت معرفتی، و محبّتَه أقدمَ من محبّتی، و طلبَه لی أوّلًا حتّی طَلَبتُه.

٣. اللَهمّ إنّک خلقتَ هذا الخلقَ بغیر عِلمهم و قَلَّدتَهم أمانةً مِن غیر إرادتهم،

[١]ـ الإشارات و التنبیهات، ص ١٤٧.

[٢]ـ جنگ ٦، ص ١٤٢.

[٣]ـ [ترجمۀ این متن در معاد شناسی، ج ٢، ص ٥٧ این‌گونه آمده است:

«عارف، گشاده‌رو و سهلُ‌الاریکه و ملایم و خوش‌صورت و بشّاش و متبسّم است؛ از شدّت تواضع و فروتنی که به همه خلق خدا دارد، افراد صغیر و کوچک را محترم و بزرگ می‌شمارد و تعظیم و تکریم می‌کند به همان قسم که افراد کبیر و بزرگ را احترام می‌گذارد، و از شخص کم‌هوش و کودن چنان باز و گشوده می‌شود که از شخص زیرک و باهوش انبساط پیدا می‌کند.

و چگونه ملائم و نرم نباشد در حالی‌که او به حقّ تعالی خوشحال است و به هر چیز خوشحال است؛ چون در همه چیز خدا را می‌بیند. و چگونه بین موجودات فرق گذارد، در حالی‌که همه در نزد او مساویند، و همه اهل رحمتند که در این دنیا به باطل اشتغال پیدا نموده‌اند.» (محقّق)]