مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٨٤ - سه کتاب مهم لغت، و وجوه اعرابی یاء متکلّم وحده در آخر کلمه

و بنابراین طبق نظریّه استاد شیخ احمد محمّد شاکر باید با تشدید واو و به صیغه مجهول خوانده شود، چراکه «رَوَّی» از باب تفعیل دو مفعول می‌گیرد؛ یقال: رَوَّی زیدٌ بکرًا الحدیثَ. و امّا نظریّه محمّد فؤاد عبدالباقی برخلاف آن می‌باشد که این معنی معهود نیست و روَینا صحیح است.»

و عقیده حقیر اینست که: هم رَوَینا صحیح است ـ غایة الامر با اسقاط وسائط کالمرسلات ـ و هم رُوِینا صحیح است بنابر حذف خافض؛ یعنی رُوِیَ لَنا. و امّا از صیغه تفعیل مجهولاً ـ طبق گفتار عبدالباقی ـ معهود نمی‌باشد.[١]

[دربارۀ اصل کلمۀ اللهم]

[معادن الجواهر و نزهة الخواطر، جلد ١] صفحه ٣٤٥:

«٣١. قیل: أصل اللَهمّ: یا الله أُمَّنا بالخیر، فخُفِّف بحذف الهمزة و النّون لکثرة الاستعمال، فصار اللَهمّ بعدَ حذفِ یا النّداء و کلمةِ بالخیر، و لذلک جاز عند أهل هذا القول الجمعُ بینَ المیمِ و یا لغیر ضرورةٍ؛ و هو منقول عن الفرّاءِ.

و الأکثرُ علی أنّ أصلَه: یا الله فحُذف حرفُ النّداء و عُوِّض عنه بالمیم المشدَّدَة، و لذلک لایُجمَع بینهما إلّا فیما نَدَر من قوله:

[سه کتاب مهم لغت، و وجوه اعرابی یاء متکلّم وحده در آخر کلمه]

حجّة الاسلام آقای حاج سیّد محمّد علم الهدی ـ دام عزّه ـ از مرحوم آیةالله

[١]ـ جنگ ١٤، ص ١١٥ و ١١٦.

[٢]ـ جنگ ٢٠، ص ١٦٦.