مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٧٣ - ابن حجر عسقلانی در کتابهایش آل را عطف کرده است

و فی الأدعیة المأثورة عن الأئمة أهل البیت علیهمالسّلام ـ و کفی بهم قدوةً ـ الصّلاةُ علَی جمیع الأئمّة علیهمالسّلام، و علَی الزّهراء علیهاالسّلام، و ابنَیْ رسولِالله صلّی الله علیه و آله و سلّم، و ابنَتِه رُقَیّةَ؛ و ذلک یفوت حدَّ الإحصاء.

ثم إنّ فی ذِکرهم معه حینَ تعلیمه الصّلاةَ علیه و عدمِ ذکر أصحابِه، إشارةً إلی أنّهم منه و هو منهم، و أنّ الصّلاةَ علیهم من جُملة الصّلاة علیه؛ فإنَّ نورَهم واحدٌ و طینَتَهُم واحدةٌ، کما أفصَحَ عنه قولُه تعالی فی آیة المباهلة: (وَأَنْفُسَنَا وَأَنْفُسَكُمْ)،[١] و قولُه علیهالسّلام یومَ أُحدٍ فی حقّ علیّ علیهالسّلام: ”إنّه منّی و أنا منه“،[٢] و مؤاخاتُه له، و قولُه: ”علیٌّ منّی بمَنزِلَةِ الرّوحِ من الجسد“،[٣] ”علیّ منّی بمنزلة الذِّراع من العَضُد“،[٤] ”علیّ منّی بمنزلة الصِّنو من الصِّنو“،[٥] ”حسینٌ منّی و أنا من حسین“،[٦] ”فاطمةُ بَضعةٌ منّی.“[٧] ـ إلی غیر ذلک.

و للّه دَرُّ القائل:

[١]ـ سوره آل عمران (٣) قسمتی از آیه ٦١.

[٢]ـ الکافی، ج ٨، ص ١١٠.

[٣]ـ مشارق انوارالیقین، ص ٢٥٦.

[٤]ـ اعیان الشیعة، ج ١، ص ٣٧.

[٥]ـ همان مصدر، ص ١٩٠.

[٦]ـ کشف الغمّة، ج ٢، ص ١٠.

[٧]ـ امالی للصّدوق، ص ٤٨٦.

[٨]ـ این شعر از شافعی در مصادر متعدّد با اختلاف در مصراع سوّم آمده است. إعانة الطالبین، ج١، ص ٢٠٠؛ المراجعات، ص ٨٥.