مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٧٧

الهی به مستانِ میخانه‌ات

به عقل‌آفرینانِ دیوانه‌ات

الهی به آنان که در تو گُمند

نهان از دل و دیدۀ مردمند

به دریا کِشِ لُجّۀِ کبریا

که آمد به شأنش فرود إنّما

به دُرّی که عرش است او را صدف

به ساقیّ کوثر، به شاهِ نجف

به نورِ دل صبح‌خیزانِ عشق

ز شادی بِاَندُه گریزان عشق

به آن دل‌پرستان بی‌پا و سر

به شادی‌فروشان بی شور و شر

به رندانِ سرمستِ آگاه‌دل

که هرگز نرفتند جز راه دل

به مستانِ افتاده در پایِ خم

به مخمورِ با مرگ در اُشْتُلُم

به شام غریبانْ به جامِ صبوح

کز ایشانستْ شامِ سحر را فتوح

کزان خوبرو چشمِ بد دور باد

غلط دور گفتم که خود کور باد

که خاکم گِلْ از آبِ انگور کن

سراپایِ من آتش طور کن