مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٨١ - راجع به تفاعِل، و کتابت لفظ رضا

ب: صرف

راجع به تفاعِل، و کتابت لفظ رضا

نکتةٌ: جمع أسامی چهارحرفی مَبْدوّ به تاء زائده بر وزن تفاعِل آید؛ مثل: تجارِب که به غلط تجارُب گویند.

نکتة‌ٌ اُخری: اسم ناقص واوی با ألف نوشته می‌شود؛ مثل «رِبا» که به معنای فضل و فائده و ربح است، و أصل آن «رَبا یَرْبو رِباءً و رُبُوًّا» می‌باشد.

و اگر اسم ناقص یائی باشد با یاء نوشته می‌شود؛ مثل «صَدَی» که به معنای عطش شدید است، و أصل آن «صَدَی یَصْدی صَدًی» می‌باشد؛ و مثل «رِمَی» که به معنای صدای سنگ است چون انداخته شود، و أصل آن «رَمَی یَرْمی رَمْیًا و رِمایةً» است.

و لفظ رِضا چون ناقص واوی است، باید با ألف شود؛ زیرا که «رَضِیَ، یَرْضَی» در أصل «رَضِوَ» بوده است، و مصدر آن «رُضًی و رِضًی و رِضْوانًا و رُضْوانًا و مَرْضاةً» می‌آید. و علی‌هذا نام مقدّس حضرت علیّ بن موسی الرضا علیهالسّلام باید بدین‌گونه در کتابت ثبت شود: رِضا.[١]

[١]ـ جنگ ١٦، ص ١٨٥.