مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٧٩

مئی صاف زآلایش ما سِوای

از او یک نفس تا به عرش خدا

مئی کو مرا وارَهاند ز من

ز آئین کیفیّت ما و من

از آن می حلالست در پیشِ ما

که هستی وبالست در پیش ما

از آن می حرامست بر غیر ما

که خارج مقامست از سیرِ ما

مئی را که باشد در او این صفت

نباشد به غیر از میِ معرفت

تو در حلقۀ مِی‌پرستان درآ

که چیزی نبینی به غیر از خدا

کنی خاک میخانه گر توتیا

ببینی خدا را به چشم خدا

به میخانه آ و صفا را ببین

ببین خویش را و خدا را ببین

بگویم که از خود فنا چون شوی

به یک قطره از باده بی چون شوی

به شوریدگان گر شبی سر کنی

وزآن می که مستند لب تر کنی

جمال مَحالی که حاشا کنی

ببندی دو چشم و تماشا کنی

قَمَر دُردنوشی است از جام ما

سحر خوشه‌چینی است از شام ما

مُغَنّی نوایِ دگر ساز کن

مُعَرْبَدکنان مطرب آواز کن

بس آلوده‌ام آتش می کجاست

پر آسوده‌ام نالۀ نِی کجاست

به میخانه پاک از پلیدم کنید

همه دانش و دین و دیدم کنید

چه پیمانه از باده خالی شود

مرا حالت مرگ حالی شود

سَحر چون نَبُردی به میخانه راه

چراغی به مسجد بِبر صبحگاه

نداری تو چون تاب دیدار او

ز دیدارْ رو کن به دیوار او

نَبُرده است گویا به میخانه راه

که مسجد بنا کرده و خانقاه

خرابات را گر زیارت کنی

تجلّی به خروار غارت کنی

توانی اگر دل به دریا کنی

که آن درّ یکتای پیدا کنی

تو شادی بدین اندکی، عار کو

گشودند گیرم درت، بار کو

بیا تا به ساقی کنیم اتّفاق

درون‌ها مصفّی کنیم از نفاق