مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٨٥ - حروف استعلاء

بروجردی ـرحمة الله علیهـ نقل کردند که: در نزد آن مرحوم سه کتاب در لغت بسیار حائز اهمیّت بود: لسان العرب و صحاح اللّغة و مصباح المنیر؛ و گفتند که آن مرحوم به لسان العرب فوق‌العاده اعتنا داشتند.

و نیز از ادیب نیشابوری نقل کردند که: چنانچه یاء متکلّم وحده در آخر کلمه واقع شود، چنانچه ما قبل آن ساکن باشد حتماً باید آن را مفتوح خواند مثل: (مَحْيَايَ)؛[١] و اگر ما قبل آن متحرّک باشد دو وجه جایز است: سکون مثل: (صَلَاتِي وَنُسُكِي)؛[٢] فتحه مثل: (وَجَّهْتُ وَجْهِيَ)[٣] و (أَنْ طَهِّرَا بَيْتِيَ لِلطَّائِفِينَ وَالْعَاكِفِينَ)[٤].[٥]

[حروف استعلاء]

حروف استعلاء هفت است: «ق، ظ، خصُّ، ضغط». و برای آن استعلاء گویند که لب‌ها به بالا داده شده، و زبان میل به بلندی نموده، به تفخیم ادا می‌شود.[٦]

[١]و٢ـ سوره الأنعام (٦) قسمتی از آیه ١٦٢.

[٢]

[٣]ـ سوره الأنعام (٦) قسمتی از آیه ٧٩.

[٤]ـ سوره البقرة (٢) قسمتی از آیه ١٢٥.

[٥]ـ جنگ ٦، ص ٢٠٣.

[٦]ـ جنگ ١، ص ٧.