مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١١١ - نقد و ایرادهای مرحوم علاّمه طهرانی بر کتاب پرواز روح

شما تصوّر کنید از خطا و اشتباه دور نیست، ولی أئمۀ اطهار صلوات الله علیهم اجمعین، اشتباه و خطا ندارند. آنها واسطۀ وحی‌اند، آنها واسطۀ فیض‌اند.

یکی از همراهان کلامش را قطع کرد و گفت:

اگر این چنین است پس جملۀ ”هَلَکَ مَن لَیْسَ لَهُ حَکیمٌ یُرشِدُه؛[١] هلاک است کسی که برای او، حکیمی، مرد دانشمندی نباشد که او را ارشاد کند“ چیست؟

ایشان در پاسخ فرمودند:

”اگر حدیث صحیح باشد و از امام رسیده باشد منظور، خود امام بوده است.[٢] زیرا در آن زمان‌ها مردم با بی‌اطلاعی کامل خود‌سرانه به برنامه‌های اسلامی‌ عمل می‌کردند؛ حتّی در آن زمان هم مرجع تقلید نداشتند، چون خود ائمّه علیهمالسّلام بودند. شاید هم در این روایت راهنمایی‌های معمولی منظور باشد؛ که البته در این صورت چنان‌که من الآن با شما صحبت می‌کنم برای هر فردی مذکِّر و رفیقی در راه لازم است. امّا اگر من گفتم: فلان عمل را با تأثیر نفس من انجام دهید که مؤثّر خواهد بود، غلط است! بیائید خود را به من بسپارید و با من بیعت کنید و من بر شما با آنکه معصوم نیستم و یا نائب معصوم نیستم، ولایت داشته باشم، غلط است!“

[١]ـ [الفصول المهمّة فی المعرفة الائمّة، ج ٢، ص ٨٥٩؛ کشف الغمّة، ج ٢، ص ١١٣؛ بحارالأنوار، ج ٧٥، ص ١٥٩. (محقّق)]

[٢]ـ این فرمایش کلام حضرت سجّاد علیهالسّلام اطلاق دارد؛ براساس این اطلاق بدون آمدن قیدی، دلالت بر لزوم حکیم مرشد در امور اخلاقی و عرفانی دارد. (مرحوم علاّمه، قدّس الله نفسه الزّکیّه)