‌من گفتم: چشم! و چون اسم او را شنیده بودم و ضمناً آقای ج ـ ح هم انتظارم را می‌کشید، حرکت کردم و از او جدا شدم. و روز بعد با تصمیم به اینکه سؤالی از او نکنم، به دیدنش در مسافرخانۀ نور رضا ـ که آن موقع درب صحن نو قرار داشت ـ با چند نفر از دوستان رفتیم.

او ما را موعظه می‌کرد، از اهمّیّت توسّل به اهلبیت عصمت علیهمالسّلام سخن می‌گفت، توسّل و ولایت خاندان عصمت را بزرگترین راز موفّقیّت می‌دانست، مضمون این شعر را:

اگر خواهی به کف آری دامن او
		برو دامن از هرچه جز اوست برچین[١]

مکرر توضیح می‌داد و سفارش می‌کرد و می‌گفت: از هر گونه بت‌پرستی و قطب‌پرستی و عقب مرشد‌هایی که از جانب خود به آن سمت رسیده‌اند دوری کنید! أئمۀ معصومین علیهمالسّلام ما زنده‌اند، خودشان واسطه بین خدا و خلق‌اند،[٢] آنها دیگر واسطه نمی‌خواهند؛ زیرا هر قطب و مرشدی را که

[١]ـ فاتحة الشّباب نور الدّین عبدالرّحمن جامی، در قسمت مثنوی، فی منقبت الإمام علیّ بن موسی الرّضا.

[٢]ـ نیاز مردم به امام زنده: حضرت حجّة بن الحسن عجّل الله تعالی فرجه الشّریف است و توسّل به هر یک از امامان به آن حضرت بر می‌گردد؛ و طبق آیات و روایات مربّی زنده و استاد کامل در سلوک لازم است و بدون آن، خطرات از هر جهت روی‌آور است.

و کلام آن مرحوم در اینجا سفسطه‌ای بیش نیست. چگونه در فقه و اعمال باید به فقیه و عالم مراجعه کرد و زنده بودن امامان رفع تکلیف نمی‌کند، همین‌طور به موجب آیۀ ٤٣ از سورۀ ١٦ النّحل: *

* (فَاسْأَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ) و آیات و روایات بی‌شمار دیگری باید در امر اخلاقی و تزکیۀ نفس و سیر در مراحل معرفت و توحید به استاد کامل راه رفته و خبیر بصیر مراجعه کرد.

زنده بودن امام با وجود نقصان مکلّف، و عدم امکان ارتباط با ولیّ اعظم، و وجود خاطرات شیطانیّه، موجب استقامت سیر در راه توحید نخواهد بود؛ و بالأخره از جنون و پریشانی و انحراف سر در خواهد آورد. (مرحوم علاّمه، قدّس الله نفسه الزّکیّه)