جلوه‌های دلنواز ماه - ابن حسینی، سعید - الصفحة ٦٨ - ٧٩ بندگی خدا با صفات پسندیده

عبادت می‌گذراند، هنگامی که به ما نگاه می‌کند بدنمان می‌لرزد و چنان وحشت سراسر وجود ما را فرا می‌گیرد که نمی‌توانیم او را شکنجه دهیم. مخالفین امام که این سخنان را شنیدند نا امید و سرافکنده برگشتند.[١]

٧٥. توبه عابدِ بنى اسرائيل

امام كاظم٧ فرمود: عابدى در بنى اسرائيل، چهل سال عبادت ‌كرد سپس قربانى نمود، ولى به او اطلاع داده شد که قربانى او قبول نشده است، او خود را مورد نكوهش و سرزنش قرار داد و با خود گفت: قبول نشدن قربانى به خاطر گناهان و خطاهای من بوده است (مَا أُتِيتُ إِلَّا مِنْكِ وَ مَا الذَّنْبُ إِلَّا لَكِ) خداوند به او وحى نمود: (ذَمُّكَ لِنَفْسِكَ أَفْضَلُ مِنْ عِبَادَتِكَ أَرْبَعِينَ سَنَةً) سرزنشى كه از خود كردى، بهتر از عبادت چهل ساله تو است.[٢]

نکته: از این قضیه استفاده می‌شود که توجه و شناخت نواقص و صفات ناپسندیده و سپس تلاش در راه اصلاح آنها تا چه مقدار حائز اهمیت است که برابری با چهل سال عبادت می‌کند این روایت شریف در کتاب بحار مرحوم علامه و کتاب کافی مرحوم کلینی آمده است.

٧٦. عبادت خدا در حال عجب و غرور

امام صادق٧ فرمود: عالمی‌ نزد عابدى رفت و از او پرسيد: نماز خواندنت چگونه و چقدر است؟ عابد گفت: از عبادت مثلِ منی، می‌پرسی؟ با اين كه من از فلان وقت تا فلان زمان به عبادت اشتغال دارم و شروع کرد به ذکر یک یک خوبی‌های خود... عالم گفت: گريه و زارى تو «هنگام عبادت» چگونه است؟ عابد گفت: آنقدر می‌گريم كه اشك‌هايم جارى می‌شود.

[١] .بحار الأنوار، مجلسی، محمد باقر، ط دار الاحیاء التراث، ج ٥٠، ص ٣٠٨.

[٢]. اصول کافی، کلینی، محمد بن یعقوب، ط الاسلامية، ج ٢ ص ٧٣.