جلوه‌های دلنواز ماه - ابن حسینی، سعید - الصفحة ٦٧ - ٧٨ بندگی خدا با قلب سليم

٧٣. نتیجه بندگی خدا

متوکّل عباسی امام‌ هادی٧ را توسّط یحیی بن هرثمه از مدینه به سامرا تبعید کرد. روزی که آن حضرت وارد سامرا شد در کاروانسرای گدایان به امام جای دادند صالح بن سعید خدمت آن حضرت رسید و عرض کرد: فدایت شوم این ستمگران سعی دارند به هر وسیله‌ای که هست، نور شما را خاموش سازند و نسبت به شما اهانت کنند، تا آنجا که شما را در این مکان پست جای داده‌اند.

در این وقت امام با دست به سویی اشاره کرد و فرمود: ای پسر سعید این جا را نگاه کن، ناگاه باغ‌های زیبا و پر از میوه و جوی‌های آب و خدمت گزاران بهشتی همچون مروارید را دیدم و بسیار تعجب کردم امام فرمود: ما هر کجا باشیم این وضع برای ما است ای پسر سعید! ما در کاروان‌سرای گدایان نیستیم.[١]

٧٤. پیوسته در حال عبادت

امام حسن عسکری٧ به دستور مهتدی، خلیفه عباسی زندانی شد. رئیس زندان فردی به نام صالح بن وصیف بود. گروهی از دشمنان امام پیش رئیس زندان رفتند و از او خواستند که در زندان به آن حضرت سخت بگیرد.

رئیس زندان گفت: چه کنم؟ دو نفر از بدترین اشخاص را برای شکنجه آن حضرت مأمور کردم، آن دو نفر پس از مشاهده حال عبادت و راز و نیاز آن حضرت، چنان تحت تأثیر قرار گرفتند که خود مرتب به عبادت و نماز مشغول شدند، به طوری که رفتارشان شگفت آور است! آنها را احضار کرده و پرسیدم: چرا چنین شده‌اید و چرا این شخص را شکنجه نمی‌کنید، مگر از ایشان چه دیده‌اید؟

در پاسخ گفتند: چه بگوییم درباره شخصی که روزها را روزه می‌گیرد و شبها را به

[١]. بحار الأنوار، مجلسی، محمد باقر، ط دار الاحیاء التراث، ج ٥٠، ص ١٩٩.