جلوه‌های دلنواز ماه - ابن حسینی، سعید - الصفحة ٥٩ - ٦٧ بنده حقیقی با چند روز محرومیّت یا بلا، پا از رکاب بندگی نکشد

می‌دانستند كه حتماً این جشن مناسبتى دارد.

منزل سيّد از جمعيت موج می‌زد، ذكر صلوات و قرائت شعر در مدح ائمهb فضاى خانه را پر كرده بود و در اين ميان تنها سيّد بود كه می‌دانست مناسبت جشن چيست؟ سكوت سيّد طاقتِ شاگردان را کم كرده بود، سرانجام يكى از آنان پرسيد: اگر مناسبت جشن را بدانيم، بيشتر خوشحال می‌شویم.

تبسّم شيرينى بر چهره سيّد نقش بست و گفت: امروز يكى از بهترين روزهاى عمر من است. چندين سال پيش، در چنين روزى من به سن تكليف رسيدم و لياقت آن را پيدا كردم كه مورد خطاب خداوند رحمان باشم و به اداى تكليف الهى بپردازم، از اين جهت، من هر ساله اين روز را جشن می‌گيرم. [١]

نکته: خوب است بجای عنوان جشن تولد عنوان سالگرد روزی که انسان لیاقت بندگی خدا و لیاقت خطاب خداوند را پیدا کرد بر این روز گذاشته شود.این روز یاد آور شروع زمان بندگی انسان مومن است.

٦٤. دعوت عمومی حضرت مهدیf به بندگی خدا

هنگامی‌ كه خداوند به حضرت مهدیf اذن و اجازه ظهور می‌دهد، حضرت در مكّه معظّمه بالاى منبر رفته و همه مردم را در اقصی نقاط عالم، به بندگی خدا و معنويّت دعوت ‌می‌كند و جامعه را در مسير اجرای احكام و تبعیت از سنت رسول خداﷺ سوق می‌دهد.

حضرت مهدیf برنامه و مسير حركت خود را با جبرئيل در ميان ‌گذارده و جبرئيل اوّل كسى است كه با او بيعت می‌کند سپس سيصد و سيزده نفر كه از شهرهاى مختلف جمع شده‌اند، با آن حضرت بيعت می‌كنند. بعد از آن حضرت

[١].[٨٥] برگرفته از کتاب داستانهایى پيرامون نماز نویسنده: محمود على محمّد لو.