جلوه‌های دلنواز ماه - ابن حسینی، سعید - الصفحة ٥٢ - ٥٧ بندگی خدا و آزادگی

كفش درآورد، ترك برداشته بود، به امام عرض کرد: به خدا سوگند من را نياورد از آنجا كه آمدم مگر دوستى شما اهل بيت.

امام فرمود: به خدا سوگند اگر بنده‌ای ما را دوست بدارد، خداوند او را با ما محشور كند و قرين ما گرداند سپس فرمود: (هَلِ الدِّينُ إِلَّا الْحُبُّ) آيا دين غير از محبّت است؟

نکته: چنان كه از روايات بر می‌آيد، روح و جوهر بندگی خدا، محبّت است و اساساً علاقه و محبّت خدا و در سایه آن محبت به اولیای الهی است كه منشأ برای اطاعت خداوند است.[١]

٥٤. بندگی خدا و دوری از مجلس گناه

یکی از سران سپاه منصور پسر خود را ختنه کرد و عده‌ای از اعیان و اشراف را برای ولیمه دعوت کرد. امام صادق٧ نیز از جمله دعوت شدگان بود. سفره آماده شد و مهمانان بر سر سفره نشسته و مشغول خوردن غذا شدند در این میان، یکی از مهمانان آب خواست به جای آب، جامی ‌از شراب به دستش دادند. جام که به دست او داده شد، فوراً امام صادق نیمه کاره از سر سفره حرکت کرد و از مجلس بیرون رفت هر چه خواستند امام را دوباره برگردانند، برنگشت و فرمود: از رحمت الهی به دور است کسی که بر سفره‌ شراب بنشیند. [٢]

٥٥. بندگی خدا و در عین حال توجه به خانواده و فقرا

موسی‌بن‌جعفر٧ عابدترین، دانشمندترین، سخاوتمندترین و گرامی‌ترین انسان در زمان خود بشمار می‌رفت. حضرت نمازهای مستحبی شبانه‌روزی را همیشه

[١]. الخصال، ج ٢١ ص٧٤.

[٢].[٧٥] بحار الأنوار، مجلسی، محمد باقر، ط دار الاحیاء التراث، ،ج ٤٧، ص ٣٩.