لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٤٢ - قراءة در دو ركعت آخر

باشد و اگر ده تسبيح بخواند با استغفار بهتر باشد و دوازده تسبيح كه سه تسبيح اربع باشد با استغفار اكمل خواهد بود و بعضى گفته‌اند كه پنجم رتبه بهتر است و بعد آن هفت مرتبه و دور نيست كه بهتر باشد و ليكن احوط سه مرتبه با استغفار است تا عمل به همه اخبار كرده باشد و اللَّه تعالى يعلم.

(و روى وهيب بن حفص عن ابى بصير عن ابى عبد اللَّه قال ادنى ما يجزى من القول فى الرّكعتين الأخيرتين ان تقول سبحان اللَّه سبحان اللَّه سبحان اللَّه)

و مروى است در موثق از آن حضرت صلوات اللَّه عليه كه فرمودند كه كمترين چيزى كه مجزيست از ذكر در دو ركعت آخر آنست كه سه تسبيح بگويند و ظاهر مى‌شود كه هر چند بيشتر باشد بهتر است و اگر سه تسبيح كبير بگويد عمل به اين حديث كرده خواهد بود.

(و فى رواية زرارة عن ابى جعفر صلوات اللَّه عليه قال و ان كنت خلف امام فلا تقرأنّ شيئا فى الاوليين و أنصت لقراءته و لا تقرأنّ شيئا فى الاخيرتين فانّ اللَّه عزّ و جلّ يقول للمؤمنين‌ وَ إِذا قُرِئَ الْقُرْآنُ‌ يعنى فى الفريضة خلف الامام‌ فَاسْتَمِعُوا لَهُ وَ أَنْصِتُوا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ‌ و الاخريان تبع للأولين)

و در بعضى از نسخ و الاخيرتان تبعا للأوّلتين است و به اسانيد صحيحه منقول است از زراره از حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه كه فرمودند كه هر گاه در عقب امام باشى پس زنهار كه در دو ركعت اول قرائت مكن چيزى از حمد و سوره را و گوش ده به امام آن چه را مى‌خواند، و در دو ركعت آخر قرائت مكن به درستى كه خداوند عزيز جليل مى‌فرمايد كه هر گاه خوانده شود قرآن و مراد الهى آنست كه هر گاه در نماز واجب در عقب امام باشى و امام قرائت كند پس گوش دهيد قرائت امام را و خاموش باشيد تا شايد كه حق سبحانه و تعالى بر شما رحمت كند، و دو ركعت‌