لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٤٣ - قراءة در دو ركعت آخر

آخر تابع دو ركعت اول است و بنا بر نسخه و دو ركعت آخر نيز چنين است به تعبيّت دو ركعت اول، و ظاهر اين حديث آنست كه آيه در اين باب وارد است و مطلق شنيدن قرآن واجب نيست.

و مؤيد اين است آن چه شيخ ره روايت كرده است در قوى كه سؤال كردند از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه از قرائت در عقب امام حضرت فرمودند كه هر گاه در عقب امامى باشى كه او را دوست دارى يعنى شيعه باشد و اعتماد به او داشته باشى يعنى عادل باشد يا فسق او ظاهر نباشد به درستى كه قرائت او كافى است از قرائت تو و اگر خواهى قرائت مى‌توانى كرد در اخفاتيه و چون نماز جهريه باشد خاموش باشد و گوش ده چنانكه حق سبحانه و تعالى فرموده است كه گوش دهيد تا مرحوم شويد شخصى عرض نمود كه اگر امام كسى باشد كه اعتماد به او نداشته باشم بانكه بد مذهب يا فاسق باشد آيا اقتدا به او كنم و قرائت كنم حضرت فرمودند كه پيشتر از او نماز خود را بگذار يا بعد از او راوى گفت كه در عقب چنين امامى اعاده نماز سابق مى‌توانم كرد حضرت فرمودند كه اگر اعاده توان كرد اصل را كه واجب است نيز مى‌توان كرد، و ليكن از جهت خود نماز نافله بكن و با او همراهى بكن از روى تقيه.

اما آن چه مرويست در صحيح از معاوية بن وهب كه گفت از آن حضرت صلوات اللَّه عليه سؤال كردم از آن شخصى كه سنّى باشد و پيش نمازى كند در نماز جهريه حضرت فرمودند كه چون شنوى كه كتاب الهى خوانده مى‌شود گوش ده و بشنو عرض نمودم كه امام مزبور مرا كافر مى‌داند چون شيعه‌ام در عقب چنين كسى چون قرائت نكنم فرمودند كه اگر او عصيان الهى مى‌كند تو اطاعت كن حق سبحانه و تعالى را، مكرر عرض نمودم و رخصت ندادند كه قرائت كنم عرض نمودم كه هر گاه امام سنّى باشد در خانه خود نماز نكنم و