لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٤٠ - قراءة در دو ركعت آخر

خراسان بروايت رجا كه گذشت كه تسبيحات اربع را آن حضرت سه مرتبه مى‌خواندند.

و در صحيح على الظاهر از زراره منقول است كه گفت عرض نمودم به خدمت حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه كه چه چيز مجزيست از تسبيح در دو ركعت آخر حضرت فرمودند كه مجزيست كه به گويى‌ سبحان اللَّه و الحمد للّه و لا اله الا اللَّه و اللَّه اكبر و تكبير ركوع به گويى و بركوع روى.

و در صحيح از عبيد منقولست كه گفت سؤال كردم از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه از دو ركعت آخر ظهر فرمودند كه تسبيح مى‌گويى و حمد الهى مى‌كنى و از گناهان استغفار مى‌كنى و اگر خواهى فاتحه را مى‌خوانى كه آن حمد است و دعا و ظاهرش آنست كه همين كافى بوده باشد كه‌ سبحان اللَّه و الحمد للّه و استغفر اللَّه‌ و ليكن جمع ميان دو حديث كرده‌اند كه تسبيحات اربع را مى‌گويد با استغفر اللَّه، و شيخ تسترى رحمه اللَّه ضم مى‌كرد اللهم اغفر ذنبي استغفر اللَّه‌ را احتياطا چون محتمل است كه مراد حضرت عبارت اول باشد يا ثانى و در صحيح حلبى از آن حضرت صلوات اللَّه عليه منقول است كه فرمودند كه هر گاه بايستى در نماز دو ركعتى كه فاتحه نمى‌خوانى يعنى فاتحه در آن واجب نيست كه آن دو ركعت آخر است بگو الحمد للّه و سبحان اللَّه و اللَّه اكبر.

و در صحيح از آن حضرت صلوات اللَّه عليه منقول است كه فرمودند كه هر گاه امام باشى در دو ركعت آخر الحمد بخوان و اگر منفرد باشى مى‌خواهى الحمد بخوان و مى‌خواهى مخوان يعنى تسبيح بخوان و در صحيح منقول است كه حضرت امير المؤمنين صلوات اللَّه عليه در دو ركعت اول نماز ظهر و عصر قرائت آهسته مى‌كردند و دو ركعت آخر را تسبيح مى‌خواندند بنحو نماز خفتن يعنى تسبيح را بلند