لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٩٨ - كساني كه امامت نمىكنند

صحيح و صحيح و كالصحيح منقول است از عمر كه گفت سؤال كردم از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه از امامى كه باكى به او نيست و عيبى از عيوب شرعيه ندارد و گناهان نمى‌كند نه صغيره و نه كبيره الا آن كه با پدر و مادر درشت سخن مى‌كند كه ايشان را به خشم در مى‌آورد و اگر مضطر شوم در اقتدا به او آيا قرائت بكنم به آن كه صورت اقتدا را واقع سازم و خود قرائت كنم حضرت فرمودند كه نه قرائت مكن در عقب او و اقتدا به او بكن ما دام كه عاق پدر و مادر نباشد و از ايشان قطع نكرده باشد، ظاهر مى‌شود كه صغاير ضرر نداشته باشد و حمل كرده‌اند بر ندرت آن يا آن كه چون كسى است كه صالح است، ظاهر احوال او آنست كه بالطبع درشت است و از درشتى نادم مى‌شود و صغيره نيست بلكه كبيره نيز نيست با استغفار، و ليكن اگر قاطع باشد هر چند استغفار كند نماز نمى‌توان كرد تا ملكه هم نرسد او را چنانكه مشهور است بين الاصحاب، و صحيحه منصور بن حازم دلالت ظاهرى دارد بر آن كه ملكه مى‌بايد و ليكن آن در عدالت شهادتست نه عدالت امامت و ممكن است كه چون ظاهرش غالبا در حقوق الناس است در آنجا احتياط ضرور باشد و در عدالت امامت همين كافى باشد كه اصرار بر فسق نداشته باشد.

( «و روى محمّد بن علىّ الحلبيّ عنه انّه قال لا تصلّ خلف من يشهد عليك بالكفر و لا خلف من شهدت عليه بالكفر»)

و روايت كرده است محمد در صحيح از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه كه فرمودند كه نماز مكن در عقب كسى كه شهادت دهد بكفر تو و نه در عقب كسى كه تو شهادت دهى بكفر او يعنى در اصول دين با تو مخالف باشد و دلالت مى‌كند بر اشتراط ايمان.

( «و روى سعد بن اسماعيل عن ابيه عن الرّضا صلوات اللَّه عليه انّه قال»