لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٤ - تكبيرات ابتداى نماز

به آن معصوم كرده‌ايم، و چون نماز معراج مؤمنان است و چنانكه حضرت سيّد المرسلين ٦ از هفت آسمان گذشتند و در هر قطعى تكبيرى فرمودند مى‌بايد كه مؤمن در حين گفتن تكبيرات و خواندن اين دعا حجب معنويه را از پيش خود بعون الهى بر دارد و در هر تكبيرى ملاحظه جلال و عظمت معنوى الهى بكند به نحوى كه شيطان و واهمه از جهت او خدائى نسازند چون غالب اوقات كه آدمى مى‌خواهد ملاحظه عظمت الهى كند در خيال او چيزى در مى‌آورند و آن خداى ساخته وهمست و حق سبحانه و تعالى از آن اعظم است كه در وهم و خيال در آيد بنا بر اين لفظ اللَّه اكبر در افتتاح صلاة مقرر شده است كه هر گاه شيطان در او واهمه تخيلى بكند رفع آن و هم به تكبيرى واقع شود و مرتبه مرتبه بالا رود و در تكبير اول اين معنى را بخاطر مى‌گذراند كه حق سبحانه و تعالى از آن اعظم است كه به حواس ظاهره خمس محسوس شود.

و در تكبير دويم در خاطر خود در مى‌آورد كه حق سبحانه و تعالى از آن اعظم است كه به حواس خمس باطنه محسوس شود به حس مشترك يا قوّت واهمه يا متخيّله يا آن كه در قوت حافظه در آيد و قوت متفكره يا متذكره در آن تصرف تواند كرد، و اين قوى نيز تصرف در جسمانيات دارند و بس.

و در تكبير سيّم بخاطر خود مى‌گذراند كه حق سبحانه و تعالى از آن اعظم است كه عقول خلايق بذات مقدس او توانند رسيد يا به كنه صفات و افعال او راه داشته باشند.

و در تكبير چهارم اين معنى را قصد مى‌كند كه حق سبحانه و تعالى از آن اعظم است كه ارباب قلوب از اولياء اللَّه به كنه ذات و افعال و صفات او توانند رسيد.

و در تكبير پنجم اعظميّت از ادراك ارواح قدسيه كه مرتبه اعاظم اولياء اللَّه‌