لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٣ - تكبيرات ابتداى نماز

الشّيطان الرّجيم‌ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ*)

كلينى رحمه اللَّه بسند حسن كالصحيح از حلبى روايت كرده است كه حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه فرمودند كه چون شروع به نماز كنى و خواهى كه تكبير به گويى دستها را بردار و هر دو را بگشا يعنى مى‌بايد در وقتى كه دستها را بالا برى گشاده باشد و سه تكبير بگو و اين دعا را بخوان. در آن چه مصنف ذكر كرده است زيادتيها و كميها هست و موافق است با فقه رضوى مگر در عبارت‌ سبحانك و حنانيك تباركت و تعاليت‌ كه در فقه رضوى موافق مشهور است و ظاهرا تقديم و تاخير آن از نساخ شده است.

و در حديث حلبى در دعاى آخر بعد از فطر السّماوات و الارض عالم الغيب و الشهادة هست، و در صحيحه زراره نيست اگر داخل كنند بهتر است، و در حديث حلبى و زراره‌ على ملة ابراهيم حنيفا مسلما است، و در فقه رضوى‌ على ملّة ابراهيم و دين محمّد و ولاية امير المؤمنين عليّ ابن ابى طالب صلوات اللَّه عليه‌ است و در مكاتبه حضرت صاحب الامر كه طبرسى در احتجاج ذكر كرده است بعد از دين محمّد و هدى‌ أمير المؤمنين‌ واقع است و الحال عمل بر گفته صدوقست چون حكم به صحت همه آن چه در اين كتاب است كرده است، و در فقه رضوى بعد از سبحانك ربّ البيت الحرام و الرّكن و المقام و الحلّ و الحرام‌ هست، و بعد از انا و من المسلمين لا اله غيرك و لا معبود سواك‌ هست و ذكر كرده است كه بسم اللَّه را بلند مى‌گويى بعد از استعاذه.

و بدان كه تكبير هفتم واجبست و آن تكبير افتتاح است و تحريم نماز به آن حاصل مى‌شود و نيّت كن نزد نماز كه به ياد خدا و به ياد رسول اويى و يكى از ائمه معصومين را در برابر خود بدار و ظاهرا منظور بودن غرض آنست كه گويا اقتدا