لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢٦ - تكبيرات ابتداى نماز

مى‌برى و بعد از آن بگو لبيك يعنى خداوندا مرا به خدمت خود طلبيده اينك در خدمتم و هر چه فرموده فرمان بردارم و از من چه مى‌آيد و چه چيز مى‌تواند آمد و حال آن كه همه خيرات به دستهاى تست و تعبير كردن بهر دو دست يا تشبيه است به جوادى كه بهر دو دست مى‌دهد يا آن كه دو دست كنايه از قدرت بر نفع و ضرر باشد يعنى اگر بعضى اوقات ضرر رسانى آن ضرر عين نفع است در دنيا و عقبى.

و الشرّ ليس إليك و بدى نسبت ندارد به تو و از تو نيست پس ضررها از بيماريها و بلاها اگر از جانب حق سبحانه و تعالى باشد ضرر نيست چون سبب فوايد بسيار است از قبيل فصد بيمار، و شر واقعى معاصى است و آن از سوء اختيار بنده است و خود بد كرده است و مى‌كند.

و جبريّه ذكر كرده‌اند كه حضرت سيّد المرسلين ٦ در اين عبادت تواضع و ادب را مرعى داشت و هدايت يافته كسى است كه تو او را هدايت كرده باشى يعنى به هدايات خاصه بنده تو و بنده زاده تو كه مادر و پدر او هر دو بنده تواند نزد تو ايستاده است وجود او از تست و بقاى او به تست و كارهاى او خصوصا اين نماز را از جهت رضا و فرمان تو مى‌كند و اين نيّت است، بهتر آنست كه تكبير احرام بعد از اين واقع شود و اگر تكبير هفتم را نيز قصد كند كه تكبير احرام باشد مقارنت واقع است چون متذكر اين معنى هست و بازگشت من بسوى تست و مرا پناهى و محلّ نجاتى و گريزگاهى از تو نيست مگر بسوى تو يا از عذاب تو به رحمت تو مى‌گريزم خداوندا خداوندى كه جود و كرم تو هميشه عالميان را فرا گرفته با آن كه در بزرگوارى و عظمت كسى بجناب اقدس تو نمى‌تواند رسيد ترا به پاكى ياد مى‌كنم و رحمت پى در پى ترا مى‌خواهم، پاك و منزه خداوندى كه پروردگار خانه كعبه است و آن را بزرگ و با حرمت‌