لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٠٢ - كساني كه امامت نمىكنند

رضويست صلوات اللَّه على مؤلفها كه نماز مكن در عقب كسى مگر در عقب دو كس يكى شخصى كه اعتماد داشته باشى بدين او كه اثنى عشرى باشد و اعتماد داشته باشى به ورع و پرهيز كارى او كه عادل باشد و عبارت فقه رضوى چنين است كه و تدينه بدينه كه عمل بدين خود كند در واجبات و مندوبات و به ورع او در ترك محرمات و شبهات و ديگر كسى كه ترسى از شمشير او و از تسلّط و غضب او و عبارت فقه‌ و سوطه و شرّه و بوائقه‌ و ظاهرا سطوته تصحيف نسّاخست يعنى از تازيانه او از شر او و فسادهاى او خايف باشى و از تشنيع او بر دين خود ترسان باشى، كه اگر شمشير و تازيان نباشد اقلا تشنيع كند بر دين تو كه گويد كه فلانى مذهب ندارد و يا شيعيان مذهب ندارند كه نماز جماعت نمى‌كنند، و حفظ در عرض نيز واجبست در اين صورت نماز كن در عقب او بر سبيل تقيه و مدارا، و از جهة خود اذان و اقامه را آهسته بگو و از جهة خود قرائت كن كه اقتدا به او نكرده باشى و عبارت فقه- لانه غير مؤتمن به- يعنى اعتماد به قرائت او نمى‌توان كرد چون قرائت غير مؤمن مثل بسم اللَّه كفّار است در ذبيحه پس اگر از قرائت فارغ شوى پيش از امام كافر پس يك آيه از آخر سوره باقى گذار و تمجيد الهى كن به اذكار يا به گفتن‌ لا حول و لا قوّة الّا باللَّه العلىّ العظيم‌ كه غالبا اطلاق تمجيد بر اين ذكر مى‌كنند و مناسبت دارد كه از شر امام ايمن باشد پس چون امام فارغ شود آيه، را كه باقى گذاشته بخوان و بركوع رو به آن آيه يعنى ركوعت عقيب قرائت باشد نه تمجيد پس اگر وقتى رسيدى كه اگر اذان و اقامه گويى قرائت فوت شود و ترسى كه امام بركوع رود پيش از قرائت پس بگو آن چه را امام انداخته است از اذان و اقامه كه آن چهار حىّ على خير العمل است قرائت كن بعد از تكبير و بركوع رو و با او و هر چه از قرائت حمد بماند در حالت ركوع آن را بخوان و اين زيادتى در فقه رضوى‌