لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٤٠٤ - كساني كه امامت نمىكنند

و كالصحيح منقولست از ابو على كه گفت عرض نمودم به خدمت حضرت امام محمد تقى صلوات اللَّه عليه كه شيعيان شما اختلاف بسيار در ميان ايشان هست آيا در عقب همه نماز مى‌توانم كرد حضرت فرمودند كه نماز مگذار مگر در عقب كسى كه اعتماد داشته باشى بدين او و امانت او يعنى عدالت او و لفظ امانت در كافى نيست و در تهذيب هست با آن كه از كافى روايت كرده است.

و در موثق كالصحيح از حلبى از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه منقول است كه عرض نمودم به آن حضرت كه من با امام مى‌باشم و فارغ مى‌شوم پيش از آن كه از قرائت فارغ شود حضرت فرمودند كه سوره را تمام كن و تمجيد و ثنا بفرست بر حق سبحانه و تعالى تا فارغ شود، و احاديث معتبره در اين باب بسيار واقع شده است پس حمل مى‌كنيم گذاشتن آيه را بر استحباب اگر چه ممكن است كه اين اخبار را حمل كنيم بر اخبار سابقه مجازا جمعا، و احاديث صحيحه وارد شده است كه اگر ضرور شود نماز كردن در عقب عامه واجبست كه قرائت كند و صورت اقتدا را به جا آورد و اگر چه خودش نشنود.

و در بعضى از اخبار واقع شده است كه قرائت را گوش مى‌دهد و نمى‌خواند و محمول است بر نخواندنى كه بشنود، يا بر آن كه اعتماد باين نماز نكند و در خانه خود نماز كند سابقا يا لا حقا چنانكه اخبار صحيحه در اين معنى وارد است، يا حمل كنيم بر تخيير چنانكه اعتماد مى‌كنيم بر غسل رجلين در تقيه با آن كه حكم اللَّه مسح است.

و احاديث صحيحه وارد شده است كه در هر چيزى تقيه جايز است و مثاب است خصوصا در نماز با ايشان اگر چه احوط عدم اعتماد است بر اين نماز، و در چنين صورتى كه خود قرائت كند اكتفا بحمد مى‌تواند كرد چنانكه اخبار بسيار وارد شده است در اين معنى و بعضى از آنها گذشت.