جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٧٥ - غزل ٢٦٣ هر كه شد محرم دل در حرم يار بماند

روزى براى مشاهده مظاهر جمالى محبوب بيرون شدم، چون به ايشان نگريستم، جمال او را با آنان جلوه گر ديدم و چنان مرا پاى بند خود ساخت كه نتوانستم به جمالهاى ظاهر توجّه داشته باشم.

و يا معنى اين باشد: براى ديدار جمالش، كه از طريق كثرات مظاهرش جلوه گرى مى كند، روزى برفتم و به فكر مشاهده چنينى شدم. همين كه اين مشاهده‌ام دست داد، ديگر قدرت آنكه باز به عالم پيش از اين تماشا (يعنى كثرت) رجوع كنم، نداشتم. جمال او از كثرات و يا مظاهر برايم چنان جلوه گرى نمود، كه خود و كثرات را گم كردم و ديگر جز او را جلوه گر نديدم.

٢٠٠٣

«انْتَ الَّذى اشْرَقْتَ الْأنْوارَ فى قُلُوبِ أَوْلِيائِكَ، حَتّى‌ عَرَفُوكَ وَوَحَّدُوكَ [وَجَدُوكَ‌]، وَأَنْتَ الَّذى أَزَلْتَ الْأغَيارَ عَنْ قُلُوبِ أَحِبّائِكَ، حَتّى‌ لَمْ يُحِبُّوا سِواكَ وَلَمْ يَلْجَئُوا إِلى‌ غَيْرِكَ.»

[١]: (تويى كه انوار را در دلهاى اوليائت تاباندى، تا تو را شناخته و به مقام توحيدت نائل آمدند [يا: تو را يافتند]، و تويى كه اغيار را از دلهاى دوستانت زدودى، تا جز تو را به دوستى نگرفته و به غير تو پناه نبردند.).

[١] - اقبال الاعمال، ص ٣٤٩.