جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٥٤ - غزل ٢٧٧ اگر به باده مشكين دلم كشد شايد

اگر به باده مشكين دلم كشد شايد

كه بوى خير ز زهد و ريا نمى آيد

جهانيان همه گر منع من كنند از عشق‌

من آن كنم كه خداوندگار فرمايد

طمع ز فيض كرامت مبر كه خلق كريم‌

گنه ببخشد و بر عاشقان ببخشايد

مقيم حلقه ذكر است دل بدان اميد

كه حلقه اى ز سر زلف يار بگشايد

نخواهد اين چمن از سرو و لاله خالى ماند

يكى همى رود و ديگرى همى آيد

تو را كه حسن خدا داده است و حجله بخت‌

چه حاجت است كه مشّاطه‌ات بيارايد

ز دل گواهى اخلاص ما بپرس و ببين‌

كه هرچه هست در آئينه، روى بنمايد

چمن خوش است و هوا دلكش است و مى بيغش‌

كنون بجز دل خوش هيچ در نمى يابد

جميله اى است عروس جهان ولى هشدار

كه اين مخدّره در عقد كس نمى پايد

به لابه گفتمش اى ماهرخ چه باشد اگر

به بوسه اى ز تو دلخسته اى بياسايد

به خنده گفت كه حافظ خداى رامپسند

كه بوسه تو رخ ماه را بيالايد