جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢١٠ - غزل ٢٧٠ ياد باد آنكه نهانت نظرى با ما بود

ياد باد آنكه نهانت نظرى با ما بود

رقم مهر تو بر چهره ما پيدا بود

ياد باد آنكه چو چشمت به عتابم مى كشت‌

معجز عيسويت در لب شكرخا بود

ياد باد آنكه مه من چو كله بشكستى‌

در ركابش مه نو پيك جهان پيما بود

ياد باد آنكه رخت شمع طرب مى افروخت‌

وين دل سوخته پروانه بى‌پروا بود

ياد باد آنكه چو ياقوت قدح خنده زدى‌

در ميان من و لعل تو حكايتها بود

ياد باد آنكه در آن بزمگه خلق و ادب‌

آنكه او خنده مستانه زدى صهبا بود[١]

ياد باد آنكه صبوحى زده در مجلس انس‌

جز من و يار نبوديم و خدا با ما بود

ياد باد آنكه خرابات نشين بودم و مست‌

آنچه در مجلسم امروز كم است آنجا بود

ياد باد آنكه به اصلاح شما مى شدراست‌

نظم هر گوهر ناسفته كه حافظ را بود