جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٢٨ - غزل ٢٥٧ نه هر كه چهره بر افروخت دلبرى داند

خدا بدان در نظر گرفته شده باشد- همچنين:

١٩٣٢

«بِالْإخْلاصِ تُرْفَعُ الْأَعْمالُ.»

[١]: (با اخلاص است كه اعمال بالا برده مى شود.- نيز:

١٩٣٣

«عِنْدَ تَحْقيقِ الْإِخْلاصِ، تَسْتَنيرُ الْبَصآئِرُ.»

[٢]: (هنگام محقّق شدن اخلاص بصيرتها و ديدهاى باطنى نورانى مى گردد.- بالأخره،

١٩٣٤

«آفَةُ الْعَمَلِ، تَرْكُ الْإِخْلاصِ.»

[٣]: (آفت عمل، ترك اخلاص است.).

خداوند هم به بنده پرورى خويش آشنا مى باشد، لازم نيست به او تعليم دهيم كه با ما چگونه باش، و چگونه به عهدِ «أُوفِ بِعَهْدِكُمْ»: (تا به عهدم با شما وفا نمايم.) و غيره عمل نما؛ كه:

١٩٣٥

«مَنْ قامَ بِشَرائِطِ الْعُبُودِيَّةِ، اهِّلَ لِلْعِتْقِ.»

[٤]: (هركس به شرايط بندگى عمل كند، سزاوار آزادى است.)

حقّاً مطلب چنين است. استاد ما علامه طباطبايى (رضوان اللَّه تعالى عليه) كه در لطافت طبع، كم نظير بودند، و از فصاحت سخن فارسى آگاهى تمام داشتند، هيچ شعر و شاعرى را بر خواجه رجحان نمى دانند.

[١] ( ١، ٣) غرر و درر موضوعى، باب الاخلاص، ص ٩٢.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب الاخلاص، ص ٩٣.

[٣] ( ١، ٣) غرر و درر موضوعى، باب الاخلاص، ص ٩٢.

[٤] - غرر و درر موضوعى، باب العبادة، ص ٢٢٢.