جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٧٢ - غزل ٢٣٠ گفتم كيم دهان و لبت كامران كنند

آمده است كه: ياد كردن خدا از اهل نماز، بزرگتر است از اينكه ايشان خدا را ياد كنند، مگر نمى بينيد خداوند مى فرمايد: «فَاذْكُرُونِي، أَذْكُرْكُمْ»[١]

به دوست گفتم: راهنمايى استاد به توجّهات باطنى و لبّىِ ذكر و مراقبه از طرفى، و عمل به دستورات ظواهر شرع از طرف ديگر، خلاف نظر زاهد در باره ماست.

فرمود: درست است، ولى ايشان اين عمل به مذهب پير مغان كنند، تا اسرار خود را از نامحرمان پنهان نگاه دارند؛ كه:

١٦٨٩

«عَلَيْكَ بِحِفْظِ كُلِّ أَمْرٍ لا تُعْذَرُ بِإِضاعَتِهِ.»

[٢]: (بر تو باد به حفظ و نگهدارى هر امرى كه براى افشاى آن عذرى ندارى.- نيز:

١٦٩٠

«هَلَكَ مَنْ لَمْ يُحْرِزْ أَمْرَهُ.»

[٣]: (هلاك شد آن كه كارش را حفظ و نگهدارى ننمود.)

از دوست پرسيدم: پيران و راهنمايان به تو، از جمال و تجلّياتت چه سودى برده اند كه ديگران را هم به طريقه خود دعوت مى كنند؟ فرمود: علّت، آن است كه با بوسه گرفتن از من و مشاهده جمالم، به جوانى گراييده اند و مى خواهند ديگران هم از اين نعمت بى‌بهره نباشند.

و يا مى خواهد بگويد: به دوست گفتم: اين جوانانند كه بايد از جمال و كمال تو بهره‌مند شوند، پيران را چه سود؟ فرمود: به بوسه شكرينش، جوان كنند.

در جايى مى گويد:

[١] - بحارالانوار، ج ٨٢، ص ٢٠٦، روايت ٨.

[٢] ( ٢، ٣) غرر و درر موضوعى، باب الحفظ، ص ٧٢.

[٣] ( ٢، ٣) غرر و درر موضوعى، باب الحفظ، ص ٧٢.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٤٨، ص ٣٢٨.