جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٠٠ - غزل ٢٠٦ سالها دفتر ما در گرو صهبا بود

نوشيدگان بر لبم جارى است، با آنكه آن را بد مستى مى دانست، سخنى نمى فرمود و آن را تربيت الهى به حساب مى گذاشت و هرچه مى كردم، به چشم كرمش زيبا بود. و از طرفى:

با آنكه مجاهدات و زحمات سلوكى را زياد متحمّل مى شدم، ولى فايده‌اى نمى‌بخشيد؛ و كوششهايم بى‌نتيجه مى ماند و همواره در منزل اوّلِ سير قرار داشتم؛ ولى:

اگرچه تلاش و كوششم به نتيجه نمى رسيد، امّا هر روز برافروخته تر مى گشتم؛ زيرا مى دانستم با قرار داشتن در زير سايه گرانبهاى استادى بزرگ، گل وجودم نخواهد خشكيد و سرانجام به نتيجه خواهم رسيد.

استاد گلرنگ و دل به تجلّيات دوست گشاده، و يا به عالم طبيعت به نظر حُسن نگرنده‌ام؛ كه: «الَّذِي أَحْسَنَ كُلَّ شَيْ‌ءٍ خَلَقَهُ»[١]: (خداوندى كه هر چيزى را آفريد، نيكو قرار دارد.) نه تنها به من با ديده حسن و نيكى و تربيت الهى مى نگريست، كه در حقّ زهّاد و لباس كبودين پوشان با آنكه آنان را گرفتار شرك و اشتباهات مى‌دانست، به خود اجازه بدگويى و ملامت نمى داد؛ كه:

١٤٩٢

«لَوْ عَلِمَ النّاسُ كَيْفَ خَلَقَ اللَّهُ- تَبارَكَ وَتَعالى- هذا الخَلْقَ، لَمْ يَلُمْ أَحَدٌ أَحَداً.»

[٢]: (اگر مردم مى دانستند كه خداوند-.

[١] - سجده: ٧.

[٢] - اصول كافى، ج ٢، ص ٤٤، روايت ١.