جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٨ - سروده اى از علامه طباطبائى(رضوان الله تعالى عليه)

همى گويم و گفته‌ام بارها

بود كيش من، مهر دلدارها

پرستش به مستى است، در كيشِ مهر

برونند زين جرگه، هُشيارها

به شادىّ و آسايش و خواب و خور

ندارند كارى، دل افكارها

به جز اشك چشم و، به جز داغ دل‌

نباشد به دستِ گرفتارها

كشيدند، در كوى دلدادگان‌

ميان دل و كام، ديوارها

چه فرهادها، مرده در كوهها!

چه حلّاجها، رفته بر دارها!

چه دارد جهان؟ جز دل و مهر يار

مگر توده هايىّ و پندارها

ولى راد مردان و وارستگان‌

نيازند هرگز، به مردارها

مهينْ مهر ورزان، كه آزاده‌اند

بريزند از دامِ جان، تارها

به خون خود آغشته و رفته‌اند

چه گلهاى رنگين، به جوبارها

بهاران، كه شاباش ريزد سپهر

به دامانِ گلشن، زرگبارها

كشد رخت سبزه، به هامون و دشت‌

زند بارگه، گل به گلزارها

نگارش دهد گلبُن جويبار

در آئينه آب، رخسارها

رود شاخ گل، در بَر نيلوفر

بِرَقْصَد به صد ناله، گلنارها