جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٦٦ - غزل ١٨٨ درخت دوستى بنشان كه كام دل ببار آرد

نتيجه نخواهى گرفت؛ كه:

١٣٣٥

«أَلتَّودُّدُ يُمْنٌ.»

[١]: (اظهار دوستى و مودّت، ميمنت دارد.- همچنين:

١٣٣٦

«أَوَّلُ العَقْلِ، أَلتَّوَدُّدُ.»

[٢]: (اوّل عقل، اظهار محبّت و دوستى است.- نيز:

١٣٣٧

«لَمْ يَهْنَأِ العَيْشَ، مَنْ قارَنَ الضِّدَّ.»

[٣]: (زندگى براى كسى كه با مخالف خود معاشرت كند، گوارا نخواهد بود.).

و يا ممكن است منظور اين باشد كه: با دوستان خدا دوستى كن و نهال دشمنى را از دل خود بركن كه نتيجه اى جز بدى ندارد؛ كه:

١٣٣٨

«رَأْسُ العَقْلِ، أَلتَّوَدُّدُ إِلَى النّاسِ.»

[٤]: (برترين عقل، اظهار دوستى و محبّت به مردم است.- نيز:

١٣٣٩

«رَأْسُ الْجَهْلِ مُعاداةُ النّاسِ.»

[٥]: (برترين نادانى، دشمنى با مردم است.)

آنان كه شب، شراب مى نوشند، صبح هنگام گرفتار سردرد و خمارى آن مى‌شوند و به جهت بهبودى از آن، در وقت صبح چند جام مى، مى‌نوشند.

خواجه نيز به خود، يا سالكين خطاب نموده و مى گويد: چون رندان و واصلين به دوست، شب هنگام صحبت و بهره مندى از جمال و چشمان مست و خمارين او را غنيمت شمريد، تا چون اولياء الهى همواره از ديدارش بهره‌مند باشيد؛ كه:

١٤٨٣

«أَللّهُمَّ! إِنَّ قُلُوبَ المُخْبِتينَ إِلَيْكَ والهَةٌ.»

[٦]: (بار الها! دل آنان كه به تو آرامش يافته و همواره.

[١] ( ١، ٢) غرر و درر موضوعى، باب الحبّ، ص ٥٦.

[٢] ( ١، ٢) غرر و درر موضوعى، باب الحبّ، ص ٥٦.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب العداوة، ص ٢٣٩.

[٤] - غرر و درر موضوعى، باب الحبّ، ص ٥٧.

[٥] - غرر و درر موضوعى، باب العداوة، ص ٢٣٩.

[٦] - اقبال الاعمال، ص ٤٧٠.