جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٥٠ - غزل ١٨٦ دمى با غم بسربردن جهان يكسر نمى ارزد

دمى با غم بسربردن جهان يكسر نمى ارزد

بمى بفروش دلق ما كز اين بهتر نمى ارزد

بكوى ميفروشانش بجامى بر نميگيرند

زهى سجاده تقوى‌ كه يك ساغر نمى ارزد

شكوه تاج سلطانى كه بيم جان در او درج است‌

كلاهى دلكش است امّا بدردسر نمى ارزد

رقيبم سرزنشها كرد كز اين باب رخ برتاب‌

چه افتاد اين سرما را كه خاك در نمى ارزد

تو را آن به كه رُوى خُود ز مشتاقان بپوشانى‌

كه سوداى جهاندارى غم لشگر نمى ارزد

بشو اين نقش دلتنگى كه در بازار يكرنگى‌

مرقّعهاى گوناگون، مِىِ احمر نمى ارزد

ديار و يار مردم را مقيّد ميكند ليكن‌

چه جاى پارس كاين محنت جهان يكسر نمى ارزد

بس آسان مينمود اوّل غم دريا ببوى سود

غلط كردم كه يك طوفان بصد گوهر نمى ارزد

برو گنج قناعت جوى و كُنج عافيت بنشين‌

كه يكدم تنگدل بودن به بحر و بر نمى ارزد

چو حافظ در قناعت كوش و از دنياى دون بگذر

كه يكجو منّت دونان بصد من زر نمى ارزد