جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٣٧

محبوبترين بندگان خدا نزد او، بنده اى است كه خداوند او را در مبارزه با نفسش كمك نموده، و د رنتيجه، او حزن و اندوه را شعار و ملازم خود ساخته، و لباس خوف را به تن كرده است؛ لذا چراغ هدايت در دلش روشن گرديده، و توشه خويش را براى روزى كه بدان فرود خواهد آمد، آماده نموده، پس دور را بر خويش نزديك، و سخت را آسان ساخته است. نگريسته و با ديده دل ديده است، و [خدا را] ياد آورده و زياد به ذكر مشغول شده، و از آب شيرين گوارايى كه آبشخورهايش براى او آسان گشته، سيراب شده و اوّل بار و پيش از همه، نوشيده، و راه سفت و هموار را پيموده است، لباسهاى شهوات و خواسته‌هاى نفسانى را كنده و از اندوه و ناراحتيها جز يك همّ و غم كه بدان منفرد شده، خالى گشته است ...) لذا مى گويد:

اى انسان! چنانچه تو خود را در راه انسانيّت و عبوديّت قرار داده و به حقيقت، طالب و خواهان دوست شوى، ممكن نيست وى به تو عنايت نكند؛ زيرا اسم اعظم الهى كه ذات پاك اوست، با همه موجودات است و همه از او بهره مند مى‌شوند؛ كه: «اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ»[١]: (خداوند، نور آسمانها و زمين است.) تنها غلّ و غشّ و دوبينى است كه تو را از عناياتش محروم نموده؛ كه:

١٧٨٤

«إِيّاكَ وَالنِّفاقَ؛ فَإِنَّ ذَا الْوَجْهَيْنِ لا يَكُونُ وَجيهاً عِنْدَاللَّهِ.»

[٢]: (از نفاق و دو رويى پرهيز نما؛ زيرا شخصِ دو رو هيچ گاه نزد خدا آبرومند نخواهد بود.).

بيا و بندگى حقيقى پيش آر تا محبوبِ حقّ گردى؛ كه:

١٧٨٥

«أَلْجِىْ نَفْسَكَ فِى الْأُمُورِ كُلِّها، إِلى إلهِكَ؛ فَإِنَّكَ تُلْجِئُها إِلى كَهْفٍ حَريزٍ.»

[٣]: (در تمام كارها نفس خود را به پناه معبودت.

[١] - نور: ٣٥.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب النفاق والمنافق، ص ٣٩٤.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب اللَّه تعالى شأنه( روابط خداى تعالى با بندگان)، ص ١٦.