جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٢٦ - غزل ٢٣٨ كنون كه در چمن آمد گل از عدم بوجود

وَمُجالَسَتُهُ مَعَهُم.»

[١]: (پس در تاريكيهاى شب و روشنايى روز، با او به مناجات مى پردازم، تا گفتگو و همنشينى‌اش با آفريدگان منقطع شود.)، تمكّن و خلود در مشاهدات پر شور محبوب آن چنانى اى كه رسول اللَّه ٦ در اين عالم مخلّد بوده، نيست. رسول اللَّه ٦ همه نور بود و همه روح. به صورت، «أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ»[٢]: (من بشرى همانند شما هستم.) بود، ولى‌ «يُوحى‌ إِلَيَّ»[٣]: (به من وحى مى شود.) را هم داشت.

اى سالك! حال كه زمان مشاهده است و بايد از اين عالم براى عالم ديگر بهره گرفت، و بخت و سعادت نصيبت گشته و در روزگارى به عالم وجود قدم نهادى كه خاتميّت ٦ در آن ظهور نموده، چنانكه مشاهداتى برايت پيش آيد، آن را مغتنم شمرده و بهره خود را از آن برگير؛ زيرا مشاهدات چون دور گردون، بقايى ندارند و هفته اى بيش نخواهند ماند؛ كه:

١٧٦٣

«إِنْتَهِزُوا فُرَصَ الْخَيْرِ، فَإِنَّها تَمُرُّ مَرَّ السَّحابِ.»

[٤]: (به بدرقه فرصتهاى خير رويد، كه آنها مثل گذشت ابرها، گذرا هستند.- نيز:

١٧٦٤

«مَنْ وَجَدَ مَوْرِداً عَذْباً يَرْتَوى مِنْهُ، فَلَمْ يَغْتَنِمْهُ، يُوشكُ أَنْ يَظْمَأَ ...»

[٥]: (هركس آبشخور شيرينى كه او را سيراب كند، بيابد، ولى آن را مغتنم نشمارد، احتمال آن را بدهد كه تشنه بماند ...).

[١] - وافى، ج ٣، ابواب المواعظ، مواعظ اللَّه سبحانه، ص ٤٠.

[٢] ( ٢، ٣) كهف: ١١٠.

[٣] ( ٢، ٣) كهف: ١١٠.

[٤] ( ٤، ٥) غرر و درر موضوعى، باب الفرصة، ص ٣٠٤.

[٥] ( ٤، ٥) غرر و درر موضوعى، باب الفرصة، ص ٣٠٤.