جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٢٢ - غزل ٢٣٨ كنون كه در چمن آمد گل از عدم بوجود

چون خواننده اين غزل به تماشاى اوّل تا آخر آن مى نشيند، ابتداء گمان مى كند تمام آن در مدح بهار و زيبايى‌هاى آن است؛ ولى اگر به نظر دقيق ترى به جمله جمله ابيات بنگرد و تأمّل كند، خواجه را در مقام بيان حقايق و گفتارى ظريف تر مى يابد.

گويا در اين چند بيت مى خواهد خود، يا جوانان را به بهره بردارى از جوانى و طراوت آن دعوت نموده و بگويد:

١٧٥٧

«وَإِنَّما قَلْبُ الْحَدَثِ كَالْأَرْضِ الْخالِيَةِ، ما أُلْقِىَ فيها مِنْ شَىْ‌ءٍ، قَبِلَتْهُ.»

[١]: (و بدرستى كه دل جوان همانند زمين خالى و بكر است، كه هر چيز در آن كاشته شود، آن را مى پذيرد.- نيز:

١٧٥٨

«ماضى‌ يَوْمِكَ فآئِتٌ، وَآتيهِ مُتَّهَمٌ، وَوَقْتُكَ‌

[١] - نهج البلاغة، نامه‌ها، سفارش ٣١، ص ٣٩٣.