جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤١٢ - غزل ٢٣٦ گفتم غم تو دارم گفتا غمت سر آيد

من و تو صلح افتد؛ كه:

١٧٤١

«رُبَّ مَرْحُومٍ مِنْ بَلآءٍ، هُوَ دَوآؤُهُ.»

[١]: (چه بسا شخصى به خاطر بلاء و گرفتاريى، مورد رحمت و دلسوزى قرار مى گيرد، و حال آنكه، همان، داروى اوست- نيز:

١٧٤٢

«إِنَّ عَظيمَ الْأَجْرِ مُقارِنٌ عَظيمَ الْبَلَآءِ.»

[٢]: (همانا پاداش بزرگ با امتحان بزرگ همراه است.)

به دوست گفتم: اين گونه كه با من رفتار مى نمايى و بى‌عنايتى، نه تنها تو را ياد نخواهم كرد، كه چشم از خيالت هم خواهم پوشيد. فرمود: ممكن نيست از ذكر و ياد و حتّى خيال من جدا شوى؛ زيرا من با تو، و محيط به توام؛ كه:

١٧٤٣

«كَيْفَ يَنْجُو مِنَ اللَّهِ هارِبُه؟!»

[٣]: (چگونه كسى كه از خداوند گريزان است، نجات مى يابد؟!- نيز:

١٧٤٤

«فِرُّوا إِلَى اللَّهِ سُبحانَهُ وَلا تَفِرُّوا مِنْهُ، فَإِنَّهُ مُدْرِكُكُمْ وَلَنْ تُعْجِزُوهُ.»

[٤]: (به سوى خداوند سبحان رو آوريد، و از او نگريزيد، كه او شما را درمى يابد و هرگز نمى توانيد او را ناتوان گردانيد.).

و يا معنى بيت اين باشد كه: با دوست گفتم: براى خاطر ديدن تو، از همه عالم و تعلّقات چشم مى پوشم. فرمود: تا بكلّى از خود نرهى، خيالات و تعلّقات از تو دست نخواهد كشيد.

من خواستم همچون زاهد، تنها دل به نسيمهاى بهشتى دهم و سخن از مناظر.

[١] ( ١، ٢) غرر و درر موضوعى، باب البلاء، ص ٣٨.

[٢] ( ١، ٢) غرر و درر موضوعى، باب البلاء، ص ٣٨.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب اللَّه تعالى شأنه( روابط خداى تعالى با بندگان)، ص ١٦.

[٤] - غرر و درر موضوعى، باب اللَّه تعالى شأنه( روابط خداى تعالى با بندگان)، ص ١٧.