جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٠٩ - غزل ٢٣٦ گفتم غم تو دارم گفتا غمت سر آيد

در جايى ديگر در مقام اين تقاضا مى گويد:

در واقع، تا عاشق بكلّى از خود بيرون نشود، دوام ديدار نخواهد داشت.

به دوست گفتم: رسم وفاى با عاشقانت را از آنان كه هميشه در مهر ورزى استوارند، بياموز، و همواره‌ام به ديدارت نايل گردان؛ كه:

١٨٠٢

«إِلهى! لا تُغْلِقْ عَلى مُوَحِّديكَ أَبْوابَ رَحْمَتِكَ، وَلا تَحْجُبْ مُشْتاقيكَ عَنِ النَّظَرِ إِلى جَميلِ رُؤْيَتِكَ.»

[٢]: (بار الها! درهاى رحمتت را بر روى اهل توحيدت مبند، و مشتاقان خود را از مشاهده ديدار نيكويت محجوب مگردان.).

فرمود: كجا صاحبان جمال و ماه رويان را چنين رويّه اى است كه از فريفتگان خود مدام دلجويى داشته باشند؟.

به گفته خواجه در جايى:

كنايه از اينكه: تا بقايايى از تو باقى است، دوام ديدارم را تمنّا مكن.

در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٩٥، ص ١٠٠.

[٢] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٤.

[٣] ( ٣، ٤) ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٤٣، ص ٢٦١.

[٤] ( ٣، ٤) ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٤٣، ص ٢٦١.