جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٠٨ - غزل ٢٣٦ گفتم غم تو دارم گفتا غمت سر آيد

مى‌توان نام اين غزل را، «غزل گفتگوى» نهاد. گويا خواجه پس از وصال به هجران مبتلا گشته، و در اين حال دوست را مورد سؤال قرار داده، و خود از زبان او پاسخ گوى شده و مى گويد:

به دوست گفتم: آتش هجران، و يا غم عشقت در سينه‌ام شعله مى كشد و تو را مى‌جويد؛ كه:

١٧٣٥

«فَقَدِ انْقَطَعَتْ إِلَيْكَ هِمَّتى، وَانْصَرَفَتْ نَحْوَكَ رَغْبَتى؛ فَأَنْتَ- لا غَيْرُكَ- مُرادى.»

[١]: (توجّهم از همه بريده و تنها به تو پيوسته، و ميل و رغبتم تنها به سوى تو منصرف گشته، پس تويى مقصودم، نه غير تو.)؛ ولى ديدارى حاصل نگشت.

فرمود: غمت پايان خواهد يافت و روزگار هجرانت بسر خواهد آمد.

به وى گفتم: جلوه اى كن و مونس و روشنىِ شبِ تارِ هجرم گرد؛ كه:

٣٥٥٦

«وَامْنُنْ بِالنَّظَرِ إِلَيْكَ عَلَىَّ، وَانْظُرْ بِعَيْنِ الْوُدِّ وَالْعَطْفِ إِلَىَّ، وَلا تَصْرِفْ عَنّى وَجْهَكَ.»

[٢]: (و بر من به مشاهده جمالت منّت گذار، و به چشم لطف و محبّت بنگر، و هرگز رويت را از من بر مگردان.).

فرمود: چون تو را آماده جلوه و ديدارم بدانم، محرومت نخواهم گذاشت.

[١] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٨.

[٢] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٩.