جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٠ - غزل ١٨٤ دلم جز مهر مه رويان طريقى بر نميگيرد

آفرين بر آن تجلّيات و جمالى كه جاذبه‌اش چنان مرا صيد كرده كه هرگز نمى‌توان آهوان وحشى را اين گونه صيد نمود! زيرا جمالش مرا كه گريزان از فطرت، و گرفتار به ظلمت عالم طبيعت بودم به دام خويش باز گردانيد. بنازم به آن چشم مست خمارين! به گفته خواجه در جايى:

بيان خواجه از اينجا عوض شده، گويا از ديدار محروم گرديده كه مى گويد:

ما را سزد كه با دوست سخن از اشتياق خود به او بگوييم و بندگى خويش ابراز نماييم؛ امّا وى را نيازى به گفتار ما نيست، لذا به سخنان ما اعتنايى ندارد و اظهار علاقه و محبّت ما در او اثر نمى گذارد تا ما را مورد لطف خود قرار دهد، بلكه تنها مى‌توانيم بندگى و عجز خود را به پيشگاهش برده و بگوييم:

١٣٠٩

«إِلهى! أَغْنِنى [أَقِمْنى‌

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٧٩، ص ٢٨٣.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٩٩، ص ١٠٢.