جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٨ - غزل ١٨٤ دلم جز مهر مه رويان طريقى بر نميگيرد

و يا معنا اين باشد كه: اى زاهد! و يااى واعظ! فطرت تو و ما يكى است و ما را جز به دوست دعوت نمى كند. چرا به اين طريق نصيحت و دعوتمان نمى كنى و همواره بر خلاف فطرتمان پند مى دهى؟ به گفته خواجه در جايى:

ديدار و مشاهدات جمال و كمال دوست، مرا به گريه شوق واداشته و در حال گريستن مى خندم، كه چرا اهل دل كاملى نمى بينم تا بتوانم مكاشفات خود را در مجلس آنان بيان كرده و پرده از آن بردارم.

و يا بخواهد بگويد: ميان گريه مى خندم كه چگونه در مقام مشاهده، دامن از كفم شد، كه نتوانستم گلى براى دوستان به هديه بياورم. در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٤٢، ص ١٩٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٣٦، ص ٢٥٦.