جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٥٠ - غزل ٢٢٧ قتل اين خسته بشمشير تو تقدير نبود

و ممكن است بخواهد بگويد: محبوبا! تو معشوقِ صاحبْ جمالى هستى كه به عشّاق خود در كمال بى‌اعتنايى مى باشى، و آه و ناله آنان در تو اثرى ندارد تا موجبات عنايتت را فراهم سازد؛ كه: «لا يُسْئَلُ عَمَّا يَفْعَلُ، وَ هُمْ يُسْئَلُونَ»[١]: (خدا از آنچه انجام مى دهد، بازخواست نمى شود، و آنها بازخواست مى شوند.).

و در واقع، خواجه در اين بيت باز در مقام بيان بيت گذشته مى باشد. در جايى مى‌گويد:

محبوبا! چون شناساى تو را در صومعه عابد و زاهد نيافتم، ناچار حيرت زده براى يافتن راهنمايى آگاه و آشناى با تو، به مجلس اهل كمال سر كشيدم تا مرا آگاهى داده و راهنماى به مقصد اصلى از خلقت گردد.

در جايى مى گويد:

و نيز در جاى ديگر مى گويد:

[١] - انبياء: ٢٣.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٩٦، ص ١٦٥.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٥٨، ص ١٤٠.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٣١، ص ١٩٠.