جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٤٩ - غزل ٢٢٧ قتل اين خسته بشمشير تو تقدير نبود

آرى، روش معشوق حقيقى، كشتن و فناى عاشق خويش است، و در اين امر هيچ قصورى را روا نمى دارد؛ و منتهى آرزوى عاشق هم اين است كه در پيشگاه معشوق جان بسپارد؛ زيرا نيل به مقصود و قرب جانان جز بدان حاصل نمى شود.

خواجه هم مى گويد: محبوبا! كشته شدن من در پيشگاهت مقدَّر نبود؛ وگرنه هيچ چيزى تو را در انجام اين امر باز نمى داشت و ترحّمى به عاشق خود نمى‌نمودى. به گفته خواجه در جايى:

اى دوست! نمى‌دانم آئينه جمال تو (اسماء و صفات، و يا خود موجودات) از چه گوهرى ساخته شده كه هرچه ناله و افغان و آه مى نمايم، نه تنها گرفته و تار نمى‌شود، بلكه برافروخته تر مى گردد؟.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١١٣، ص ١١٢.