جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٣٦ - غزل ٢٢٥ عشقت نه سرسريست كه از سر بدرشود

عاشق، كى مى تواند درد عشقى را كه با جان و دل و روح او آميخته شده، علاج نموده و از خود دور سازد؟! دور ساختن امر فطرى، بر افروخته نمودن آن است؛ كه:

«وَ الَّذِينَ آمَنُوا أَشَدُّ حُبًّا لِلَّهِ»[٢]: (و كسانى كه ايمان آوردند، كمال محبّت را به خداوند دارند.- نيز:

١٦٣٨

«وَما أَطْيَبَ طَعْمَ حُبِّكَ!»

[٣]: (و چه قدر طعم محبّتت خوش است!- همچنين:

١٦٩٣

«إِلهى! مَنْ ذَاالَّذى ذاقَ حَلاوَةَ مَحَبَّتِكَ، فَرامَ مِنْكَ بَدَلًا؟»

[٤]: (بار الها! كيست كه شيرينى محبّت تو را چشيد و جز تو كسى را خواست؟- يا:

١٦٤٠

«وَإِنْ [إِذا] أَدْخَلْتَنى النّارَ، أَعْلَمْتُ أَهْلَها أَنّى أُحِبُّكَ.»

[٥]: (و اگر [يا: هنگامى كه‌] مرا به آتش افكنى، اهل آتش را آگاه خواهم كرد كه من تو را دوست مى دارم.- نيز:

١٦٤١

«وَأَنْتَ الَّذى أَزَلْتَ الْأَغْيار عَنْ قُلُوبِ أَحِبّائِكَ حَتّى لَمْ يُحِبُّوا سِواكَ.»

[٦]: (و تويى كه اغيار را از دلهاى دوستانت زدودى تا غير تو را به دوستى نگرفتند.) لذا مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٦٨، ص ٢١٣.

[٢] - بقره: ١٦٥.

[٣] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٥١.

[٤] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٨.

[٥] - اقبال الاعمال، ص ٦٨٦.

[٦] - اقبال الاعمال، ص ٣٤٩.