جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٠١ - غزل ٢٢١ صبا وقت سحر بوئى ز زلف يار مى آورد

صبا وقت سحر بوئى ز زلف يار مى آورد

دل شوريده ما را زنو در كار مى آورد

ز رشك تار زلف يار بر باد سحر ميداد

صبا هر نافه مشكى كه از تاتار مى آورد

فروغ ماه ميديدم زبام قصر او روشن‌

كه روى از شرم او خورشيد بر ديوارمى آورد

عفى اللَّه چين ابرويش اگرچه ناتوانم كرد

برحمت هم پيامى بر سر بيمار مى آورد

سراسربخشش جانان طريق لطف واحسان بود

اگر تسبيح ميفرمود اگر زنّار مى آورد

من آن شاخ صنوبر را ز باغ سينه بركندم‌

كه هر گل كز غمش بشكفت محنت بار مى آورد

ز بيم غارت چشمش دل خونين رها كردم‌

ولى ميريخت خون در ره بدين هنجار مى آورد

خوش آنوقت وخوش آنساعت كه آنزلف گره بندش‌

بدزديدى چنان دلها كه خصم اقرار مى آورد

بقول مطرب و ساقى برون رفتم گه و بيگه‌

كز آن راه گران قاصد خبر دشوار مى آورد

عجب ميداشتم ديشب ز حافظ جام وپيمانه‌

ولى منعش نمى كردم كه صوفى وار مى آورد