جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٣٧ - غزل ٢١١ ستاره اى بدرخشيد و ماه مجلس شد

محبوبا! براى خدا، لب و جمال خود را اين گونه برافروخته و جلوه گر مساز، تا مرا به هزاران گناه (به عقيده زاهد قشرى) مبتلا سازى.

خواجه در واقع، با اين بيان تقاضاى برافروختگى از او مى نمايد.

به گفته وى در جايى:

كنايه از اينكه: اى دوست! كرشمه و ناز تو به عاشقان، چنان آنها را فريفته و مست جمالت نمود، كه علم و عقل با هنرهاى بيشمارش، خبر از هنر كرشمه هايت نداشتند؛ كه فرمود:

١٥٢٧

«وَلا تُقَدِّرْ عَظَمَةَ اللَّهِ سُبْحانَهُ عَلى قَدْرِ عَقْلِكَ فَتَكُونَ مِنَ الهالِكينَ.»

[٣]: (و هرگز عظمت خداوند سبحان را با عقلت نسنج تا از هلاك شوندگان گردى.)

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٢٤، ص ١٨٥.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٦، ص ٤٢.

[٣] - نهج البلاغة، خطبه ٩١، ص ١٢٥.